maandag 22 januari 2018

Hoe durven jullie...

Denkt u wel eens aan wat jullie lezers willen lezen? Een harde stem aan de andere kant van de lijn, klonk beschuldigend. Lieflijk vroeg ik nog of ze een tip had. Die had ze niet.

Snoeiharde woorden

Wel snoeiharde woorden. Over hoe wij het in ons hoofd haalden om een artikel te wijden aan een Syrische man die zijn leven weer op probeert te pakken. Dat ze daar niks mee te maken wilde hebben. Niks hoorde ik dat? Echt helemaal nul komma nul. En dat ze al eerder had laten weten dat ze dat AZC ook helemaal niks vond. Helemaal totaal nul komma nul. Dat ze er niets over wilde weten, dat ze er niets over wilde lezen of horen. Dat ze toen een brief had geschreven daarover, maar die was natuurlijk nooit geplaatst. En dat daarom rechtse partijen bestonden.

Camera in je snufferd


Waarom ze nu zo boos was, kon ik niet achterhalen. Ze bleef maar herhalen of we niet eens rekening gingen houden met de lezers. Het was natuurlijk olie op het vuur toen ik zei dat heel veel mensen het verhaal wel leuk vonden om te lezen. En dat als mensen dat niet vonden, ze in ieder geval op de hoogte waren van het feit dat ze de man konden tegenkomen. Dat hij dan met een camera in haar snufferd zou kunnen staan (ik lieg, ik heb het netjes gezegd). Nou daar moest ze natuurlijk ook niks van hebben. 

Zoveel haat

Het begon toen wat te kriebelen en ik vroeg wat ze zou doen als ik dan met die camera voor haar zou staan. Ze zei dat ze daar ook niks van moest hebben. Het lag op het puntje van mijn tong om te zeggen dat het dan wel moeilijk wordt om in zulke gevallen verhalen met foto’s te maken. Dus verbeet ik me. Zoveel haat, zoveel gal, ik begreep het niet. Het zijn gewone mensen wilde ik zeggen. Net als u en ik. Die in hun driehoog achter woning met gekregen spullen weer een leven op proberen te bouwen. Die hartstikke aardig zijn en gastvrij. Die u ongetwijfeld helpen als ze u in de goot vinden. Die weliswaar een andere taal spreken, maar een hart hebben. Net als u. Maar van dat laatste was ik dan weer niet zo zeker.

maandag 15 januari 2018

Verbeter de wereld en zo



Mopper, de mopper, de mopper. Mijn dagelijkse loopje naar het centrum breng ik bijna tierend door. Niet voor de eerste keer trouwens, het is al de zoveelste keer dat ik me groen en geel erger.

Zenuwen kalmeren

Het loopje moet namelijk mijn altijd toch wat gespannen zenuwen kalmeren, me terug brengen in het hier en nu. Naar de wind in mijn haren en de zon (of regen) op mijn bol. Naar een staat van zen-zijn of in ieder geval naar mindfulness. Het tegenovergestelde gebeurt.

Overal rotzooi

Overal waar ik kom zie ik namelijk lege flessen, weggegooide frisdrankblikjes, plastic (ja vooral heel veel plastic), dozen, bloempotten en weet ik veel wat voor rotzooi nog meer liggen. Maar dan ook echt overal. Tussen de aanplant die is neergezet zodat de gemeente weinig onderhoud meer te plegen, kun je zo een huis bouwen van al dat afval.

Zen-achtig

Hoewel er geen enkel stukje papier of plastic van mij bij is (mijn ouders hebben me heel goed geleerd dat je afval in je broekzak steekt en het dan thuis in een afvalbak gooit) bedenk ik heel zen-achtig dat ik het thema ‘verbeter de wereld, begin bij jezelf’ dan maar in de praktijk moet brengen.

Beetje ieuw

 Ik scoor ergens een oude handschoen van manlief die hij niet modeachtig genoeg vind om te dragen en steek een plastic zak bij me. Dan begin ik op te rapen. Ik wurm me tussen takken en planten, graai in zaken die een beetje ieuw zijn. Half aangevreten colablikjes, plastic dat al teren vertoont, glas, stukken papier en nog heel veel vuurwerk afval vullen de zak al heel snel tot aan de nok. In de buurt word ik al snel aangeschoten. Of ik bij de gemeente ben gaan werken. En dat de gemeente zijn werk niet goed doet. De eerste is grappig, de tweede te kort door de bocht. Mensen moeten gewoon die rotzooi niet op straat gooien.

Ninja- afvalbakoutfit

Als ik een week later alweer een bende ontwaar en me weer in mijn ninja-afvalbakoutfit wil hijsen hoor ik opeens een wagen. Het blijkt de gemeenteman te zijn met een grijper. Hij neemt nu de honneurs waar.

Nestelen van zwaluwen

Even later lees ik dat de FNP wil dat huizen meer vogelvriendelijk worden gebouwd. De zwaluwen denk ik opeens. Die maakten toen ik klein was nesten onder het dak. Al in geen honderd jaar meer zo’n nest gezien. Ook geen ei meer in de heg wat toen ook heel normaal was. We vernielen die hele natuur mopper ik door en besluit direct 10 nestkasten in de tuin van ons nieuwe huis te zetten. En misschien moeten we met z'n allen eens zo'n opruimdagje organiseren, denk ik er nog meer als een yogi achteraan. Misschien wil de gemeente dan wel voor de koffie zorgen.....

maandag 8 januari 2018

Buurman Lolle

Gean es an e kant juh. Met zijn grote lijf en standaard op zijn fiets over de stoep rijdend, zei buurman Lolle dat altijd tegen me. Zijn imposante voorkomen stond in groot contrast met zijn kwetsbaarheid. Vooral toen zijn vrouw vaak niet meer zo goed wist waar ze was. Dan stond hij op straat, sigaretje in de hand en hevig rokend, naar haar te kijken tot ze uit het zicht was verdwenen. Die grote reus met zijn grote handen, stond het huilen dan vaker nader dan het lachen.

'Zijn Gees'

En toen opeens leken hij en zijn vrouw opgelost uit de straat. Toen ik hem eindelijk weer eens tegenkwam en hem vroeg waar ze toch gebleven waren vertelde hij dat zelfstandig wonen niet langer kon. Dat ´zijn´ Gees en hij niet meer zonder de hulp konden. En toen overleed die grote liefde van hem (in ieder geval voor mij) vrij plotseling.

Dat hij haar zo miste

Elke keer als ik hem tegenkwam en ik een praatje met hem maakte, ging het daarover. Dat zij er niet meer was en dat er daardoor eigenlijk niets meer aan was. Dat hij haar zo miste, ondanks het feit dat haar geheugen zo slecht was geworden.

De vonk was gedoofd

Ja, hij fietste gewoon nog naar Onder de Hoek. Stond daar lekker te zwetsen met de andere mannen. Had altijd een woordje of vraagje als ik lang kwam. Maar de vonk was uit zijn ogen. De vonk waarmee hij me aanmoedigde die dag dat ik langskwam met een hoofd zonder haar.

Gewoon doorgaan

´Ik heb het ook gehad, zei hij toen. Heel veel jaren geleden. En ik ben er nog. Dus gewoon doorzetten.´ Hij maakte er verder geen drama van, gaf me met die woorden gewoon hoop dat er genezing mogelijk was.
Vorige week bedacht ik me nog dat ik hem al een paar weken niet gezien had. Misschien een griepje dacht ik nog. Maar vandaan weer zo´n met rouw omrande advertentie met zijn naam erin. Nu weer bij zijn Gees dacht ik, mismoedig.

maandag 1 januari 2018

Gemiste miljoenen

We waren nog snel even lid geworden. Manlief omdat hij een gratis lot in zijn kerstpakket had zitten (maar dat op het lot en de site natuurlijk weer helemaal niet duidelijk werd aangegeven, waardoor hij alsnog moest betalen). Ik omdat ik de dollartekens in mijn ogen had staan. En ook enkele familieleden hadden zich snel laten overhalen.

Nooit meer om kwart voor 5 opstaan

Want stel je toch voor dat je die 53 miljoen toebedeeld krijgt, zo dagdroomden we. Nooit meer om kwart voor 5 opstaan. Daar hoefden we geen seconde over na te denken, dat zouden we NOOIT meer doen.

Nooit meer werken

 Sterker nog: nooit meer werken werd het dan. Elke avond uit eten, een nieuw koophuis aan het water en direct in het vliegtuig naar de schoonouders. En vandaar uit naar Australië naar mijn oom en tante. Met een paar tussenstops, dat wel. In Thailand, Sri Lanka, Bali. Manlief stelde voor het hotel te kopen waar hij altijd gewerkt had om dat dan te gaan runnen. Ben je gek zei zijn vader. Ga lekker op je krent zitten, geef ons zo nu en dan ook wat en geniet van al dat geld.

Niks behoedzaam

Anderen gaven ons het advies om vooral niks uit te geven als zo’n grote prijs op ons lot zou vallen. Er behoedzaam mee om gaan. Het op de bank zetten, er naar navelstaren en dan een gedegen plan maken om er heel lang mee te kunnen doen. We lachten er wat om. Als wij 53 miljoen (of de helft, of daar weer de helft van) zouden winnen dan wordt er de eerste week helemaal niets op de bank gezet. Dan pakken we onze zwembroek en bikini in en zijn we weg.  En gaat het enorm grote genieten beginnen. Met een hoofdletter G.

Nog steeds niet aangebeld

 Helaas is er nog steeds niet aangebeld (en ik kan het weten, want ik sta al de hele avond voor het raam) en lazen we net dat de vette prijs ergens boven Drachten was gevallen. Er moet nog wel een ton uit. Of volgende keer dan misschien met dat gratis lot dat manlief nog altijd tegoed heeft? Dan staan we morgen toch nog maar weer even vroeg op.



Sale

dinsdag 26 december 2017

Aardappelen met ballen




Kerst. Opeens stond het voor onze neus, eigenlijk alsof we het niet hadden verwacht. Druk geweest met van alles en nog wat, dagelijkse beslommeringen, werk en ja wat eigenlijk nog meer. Maar het overviel ons dus gewoon wat, die kerst.

Opeens kerst en niets te eten

En toen was het daar opeens: vier dagen van niet zoveel hoeven, uitslapen, kerstkaarten schrijven en kerstdiners. In die kerstdiners hadden we ons een soort van verdiept. Soort van, ja  echt. Hier en daar een website bekeken met een menu. Ging er weer een telefoon of moest er weer een artikel gemaakt worden. Of moest manlief weer veel te vroeg uit bed voor zijn dagelijkse werk. En wij veronderstelden maar voortdurend dat we nog zeeën van tijd hadden. En toen was het dus opeens een feit. We keken elkaar ’s ochtends – of eigenlijk was het al best wel middag - wat aan en bedachten dat we niks bedacht noch besproken hadden. Daarbij snotterde ik dat het een lieve lust was en had ik piepende oren. En een dichtgeslibde neus die in de nacht de meest wonderlijke geluiden voortbracht. Oh ja en er was een truck over me heen gereden. Spreekwoordelijk dan.

Eerste Kerstdag

Op die eerste kerstdag scoorden we nog net een kopje koffie in een plaatselijke horecagelegenheid. Maar het was ook daar duidelijk dat iedereen die daar zat wel was voorbereid op het grand gala du kerstdiner. Dat zag je aan hoe ze zich gedroegen, aan hun kleding en niet in het laatst door het bordje met hun naam op de tafel.

Karton dan maar?

Doordat mijn evenwichtsorgaan ook totaal uit balans was, zag ik de muren in het etablissement op en neer dansen en daarom wilde ik gewoon weg. Maar wat doen we nu met het eten werd de vraag van de dag. Pizza bij een wereldleider in smakeloos karton opperde manlief.  Daar houdt hij namelijk van, van zulk niet te eten eten. Bij het openen van de pagina voor dat ‘restaurant’ dat je geen restaurant kunt noemen werd al snel duidelijk dat er vandaag geen pizza werd gescoord. Vandaag gesloten zei de site. Ik werd er niet heel verdrietig van.

Eten uit het kerstpakket

 Ik dook vervolgens in het kerstpakket van manlief om vervolgens met allerlei troep er weer uit te komen. Chips met hete saus, popcorn, koekjes, zoute stengels. We plaatsen ze naast het monopoly bord , namen hier en daar een hapje, mijn prikkelbare darm kwam onmiddellijk in opstand en daar mocht hij direct van meegenieten en toen keken we elkaar aan. Bak jij de gehaktballen, dan schil ik de aardappelen, zei ik. De troep uit het kerstpakket ging weer terug in de doos en we deden ons vervolgens tegoed aan gekookte aardappelen, biologisch-dynamische gehaktballen en sla met slasaus. Tja, wat is daar verder nog aan toe te voegen….

maandag 18 december 2017

Ik hou van jullie allemaal

Ik hou van jullie allemaal. Als ik dat nu tegen alle lezers zou zeggen, zouden ze me dan voor gek verklaren? Of zouden ze denken dat het aan de tijd van het jaar ligt, waarin alles met een dennentakkengeur omfloerst is en bedekt met de mantel der kerstliefde.

Dickens festival 

Toch dacht ik het even de afgelopen dagen. Ik huppelde over de Dickens markt waar mensen allemaal met elkaar samenwerkten om er een mooi feestje van te maken. Al die inzet, al die verenigde krachten, al die oproepen om hulp die spontaan werden ingewilligd.  Iedereen lachte, iedereen glimlachte, iedereen had een aardig woord over voor elkaar, groette elkaar. Ik zoende mensen die verlies hadden geleden, verdriet hadden of ziek waren geweest, ik werd gezoend door mensen die verlies hadden geleden of ziek waren geweest.  Ik besprak best intieme zaken gewoon tussen de bedrijven door en hoorde tussen diezelfde bedrijven door ook van de andere kant ontboezemingen.

Vertrouwen

Vertrouwen dacht ik, daar draait het om. Ik zat aan tafel met wildvreemden en sprak mooie woorden met ze. Ik ontmoette mensen die ik lang niet had gezien. Ik zag het initiatief tot een gezamenlijke tuin en werd daar helemaal blij en ontroerd van.  De kerstbellen rinkelen kortom en ja ik heb heel hard de neiging om te roepen dat ik iedereen lief en leuk en aardig vind.

Minder scherp

Wat overigens niet hoeft van iedereen. Een lezer zei laatst tegen me dat ik een beetje week aan het worden was. Je column mist de scherpte van voorheen. Het mag wel wat pittiger, meende hij. Ik moest daar wel om grinniken. De gemeente zal het met die constatering vast niet eens zijn, bedacht ik me. Maar ook die man is me dierbaar. Niet alleen om zijn eerlijke woorden, maar omdat hij ook zo’n aardige man is die altijd openstaat voor contact en niet alleen op dagen dat er een soort van feestelijkheid heerst. Dus daarom zeg ik het maar gewoon: ik houd van jullie allemaal.

maandag 11 december 2017

Himmelsjek verdwijnt

De himmelsjek verdwijnt. Geldkwestie. Natuurlijk. Die sjek is een soort voucher die mensen konden kopen voor 5 euro zodat ze 1 uur huishoudelijke hulp konden inkopen. Niet via hotelveiling,nl, maar als een goedmakertje. Want de gemeente betaalde de resterende 17,50 euro per uur. Mensen die daar gebruik van konden maken, werden overigens eerst flink gekort op diezelfde huishoudelijke hulp en dit moest dan uitkomst bieden. Ik weet het omdat ik hetzelfde aanbod had gekregen. Toen ik na mijn zesde chemokuur probeerde mijn vloer te dweilen maar daar bijna in bleef, kreeg ik eerlijk is eerlijk gewoon huishoudelijke hulp. Geen overbodige luxe, want ik was heel lang tot niets in staat.

Ziek, oud of gebrekkig

En zo zal het eigenlijk iedereen wel vergaan die hulp krijgt. De oud, te gebrekkig, te ziek om er zelf voor te zorgen dat je je huis aan kant kunt krijgen. Is die hulp voldoende? In mijn geval niet. In het geval van mijn ouders ook niet. Teveel momenten op een dag dat je zo graag dat kopje thee wilt hebben, er geen eten in huis is of je net weer hebt overgegeven in de wc en dat eigenlijk opgeruimd moet worden, maar je er geen energie voor hebt of er te ziek voor bent (of aan bed gekluisterd bent en dus afhankelijk van iemand anders daarvoor). In dat licht bekeken vond ik de afkalving dan ook al een slechte zaak.

Vraag je buurvrouw van 80 je te helpen

Bovendien werd zowel bij mijn ouders als bij mij al heel snel de vraag gesteld of de buurvrouw niet eens wat kon doen. Mijn buurvrouw van boven de 80? Die met een rollator loopt? Een andere buurvrouw dan? Nee, die is 70 dus die kan dat er nog wel bij doen. Andere mensen in de straat dan? Dat die de hele dag van huis zijn en daarna ook thuis nog een gezin draaiende moeten houden, gaat er blijkbaar niet in. Toch vindt de gemeente dat die sjek wel kan verdwijnen. Er is volgens het college namelijk heel veel draagvlak onder mantelzorgers om iemand in de nabijheid te helpen, zeker als dat niet te lang gaat duren. Blijkbaar geeft een zieke of oudere er een briefje bij hoe lang hij hulp nodig heeft en kan de mantelzorger zich daar dan op instellen.

Sjek om mantelzorgers niet overwerkt te laten zijn

Oh ja en had ik al verteld dat diezelfde himmelsjek er ook was voor mantelzorgers? Zodat zij huishoudelijke hulp konden inkopen om zelf niet overbelast te raken, terwijl ze dag en nacht voor een dierbare zorgen? Nou ja voor hen verdwijnt de sjek dus ook. Maar zij kunnen nu rekenen op preventieve ondersteuning. Gaat die hun huis schoonmaken? Nee, daarin leren mantelzorgers hun grenzen aan te geven. En degene die mantelzorg krijgt, krijgt dan te horen dat de mantelzorger hem peert. Geweldig besluit dus om zowel huishoudelijke hulp te beperken als de sjek te laten verdwijnen.  Maar ja, alles voor de centen in deze gemeente. Er zijn ook instellingen binnen de gemeente die miljoenen subsidie krijgen en daar doelgroepen mee bedienen waar je een fietsenhok mee kunt vullen. Dat kan blijkbaar wel. Het is maar waar je de prioriteit legt.